از آخرین باری که او را دیده بود فقط چند روز می گذشت ولی شوری که در دلش به‌ پا شده بود مانند دلتنگی چند ساله بود. برای دیدنش لحظه شماری می‌کرد.

برای اینکه در برابر او زیباتر به نظر برسد ساعت ها جلوی آینه وقت صرف کرده بود. تا ساعت 4 و نیم هنوز زمان زیادی باقی مانده بود و او هر ثانیه قلبش تندتر می‌زد. اضطراب عجیبی داشت ولی نمی‌دانست چرا. دیدنش برایش آنقد مهم بود که حاضر بود از هر کاری بگذرد تا او را ببیند. همیشه برای دیدنش اضطراب داشت، ولی این بار فرق می‌کرد. دلشوره ای عجیب... چیزی بد به دلش افتاده بود که نمی‌دانست چیست.

با یکی از همکلاسی‌های قدیمیش تلفنی حرف زد. کتاب خواند. آف هایش را چک کرد ولی از اضطرابش کم نشد. کاش مادرش خانه بود که کمی با او درد و دل می کرد.

از خانه‌شان تا کافی‌شاپ وسط شهر حدود نیم ساعت راه بود. ولی او یک ساعت و نیم زود تر از خانه بیرون آمد. نمی خواست دیر برسد. هرچند می دانست که دارد افراط می‌کند.

خوشبو ترین عطری را که داشت به خودش زد. ولی نه آنقدر زیاد که توجه هر رهگذری را جلب کند. هرچند داشت برای قرار با یک پسر از خانه خارج می شد ولی جلف و بی حیا نبود.

خودش را در آینه دید. این بار واقعا زیبا شده بود. با اینکه هربار مورد تحسین قرار می گرفت خودش هنوز اعتماد به نفس کافی را نداشت. این چند باری که یکدیگر را در کافی شاپ دیده بودند آن چنان ستایش شده بود که دیگر کم کم داشت باورش می شد که زیباست.

***

از خانه بیرون آمد. سر کوچه منتظر تاکسی شد. طبق معمول ماشین های زیادی برایش بوق زدند ولی قرار نبود سوار هیچ کدام از آنها بشود. اگر قرار بود هم سوار نمی‌شد. بالاخره یک تاکسی با راننده مسن مسیرش به مرکز شهر می خورد. از آنجا تا مرکز شهر کمتر تاکسی‌ای مستقیم می‌رفت.

در راه همه‌اش حواسش به او بود. سرش را به شیشه تکیه داده بود و بیرون را نگاه می کرد.

هوش از سرش پرید. صحنه ای را که دید باور نمی کرد. فوری از راننده تاکسی خواست که نگه دارد. راننده با غرولندهای مخصوص سن و سالش تاکسی را نگه داشت. برای خلاص شده از شر حرف های راننده کرایه کامل مسیر را به او داد.

بدون اینکه به دو طرف خیابان نگاه کند از عرض خیابان رد شد. به خیر گذشت.

دست و پایش می لرزیدند. پسر و دختری در کنارهم چند متر جلوتر از او راه می رفتند. پسر را خوب می‌شناخت. یا حداقل فکر می کرد که خوب می شناسد.

می لرزید. تمام بدنش می لرزید. با صدای لرزان نام پسر را فریاد زد. با اینکه نفسش بالا نمی آمد ولی صدایش به قدر کافی بلند بود که پسر بشنود.

پسر برگشت. صدایش را شناخته بود. به لکنت افتاد. می‌خواست بهانه ای بیاورد ولی نمی دانست چه بگوید.

دختر گفت: «فک کنم دیگه نیازی نباشه برم کافی شاپ. درسته؟» کلمه آخر را با تمام وجودش داد زد. احساس حقارتی که ناشی از کار پسر بود نیروی مضاعفی به او داده بود. کاری که از اعماق احساساتش آن را خیانت می دانست.

«ببین ... چیزه.... این ....»

«خفه شو، کثافت» گریه‌اش گرفته بود. به سمت خانه شان دوید.

***

روی تختش خوابیده بود. صورتش را درون بالشش فرو کرده بود و با تمام وجود گریه می‌کرد. همه چیز تمام شده بود.

بلند شد. از داخل کیفش چاقوی زامن دارش را بیرون آورد. جرات خود کشی نداشت. دستانش می لرزید.

صدای زنگ در او را به خود آورد. با چشمانی پف کرده از شدت گریه در را باز کرد.

پسر بود. او را به داخل خانه هل داد و خودش وارد شد و در را پشت سرش بست.

«ببین، تو قرار نبود بفهمی، ولی حالا فهمیدی. نه تو واسم مهمی نه اون دختره که اونجا دیدی. شماها همتون فقط یه وسیله بودید. چه فیلمی می‌شد از تو ساخت. وای که چقد تو خری.» لحن آرام‌ش ناگهان عوض شد و فریاد زد: «ولی دیگه به جهنم. دیگه زنده موندنت خطر داره. اون دختری که اونجا دیدی مرد. به خاطر فضولی تو. می فهمی؟» دوباره با آرامش ِ تمام ادامه داد: «البته اون سهمشو انجام داده بود. دیگه باید می‌مرد. تو هم بهتر بود اول سودتو می‌رسوندی به ما بعد می‌مردی.» نگاهش به چاقوی دختر افتاد و گفت: «خوبه. لااقل از خودت دفاع کن. ولی حیف که عشق کورت کرده.»

دختر که تمام امیدها و آرزو هایش را برباد رفته می دید توان هیچ حرکتی نداشت. چاقو از دستش افتاد.

«ولی ... من که .... خیلی نامردی...» صدای هق هقش بلند شد. مادرش گفته بود که پسر به درد او نمی خورد.

قبل از اینکه چیزی دیگری در ذهنش بگذرد.گرمای خون خودش را حس کرد.

پ.ن. همینه که هست. :دی

پ.پ.ن. دوستان عزیز و مخاطبین خاص: این داستان بی هیچ ربطی به همه‌ی ذهنیت‌های شما و اتفاقات اخیر نوشته شده.

پ.پ.پ.ن. به من چه. شخصیت داستان خودش مرد.

پ.پ.پ.پ.ن. دلتون رو خوش نکنید. پسره اعدام نشد. الان داره ول تو خیابون‌ها می چرخه.

پ.پ.پ.پ.پ.ن. این داستان مدتی قبل نوشته شد ولی الان تو وب گذاشته شد، چون چهار دیواری اختیاری.

پ.پ.پ.پ.پ.پ.ن. عکس هیچ ربطی به داستان نداره. یکی از طرح های یکی از گروه های موسیقی مورد علاقه منه.